คนกินแสง(The Serenity of Madness) (2016, อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล,ไทย) (Video Installation)

จริงๆเป็นงานวีดีโอที่ดูไปแล้วประมาณ 80% โดยดูแยกในฐานะหนังสั้น วีดีโอ มีเพียง ศักดิ์ดา กับ Ashes เท่านั้นแหละที่ไม่เคยดู /เคยดูบางส่วน (งานอื่นๆในเซตเท่าที่นึกออก น่าจะมี Windows, ผีนาบัว, Vampire, 0116643225059 , Fireworks)
สิ่งที่อยากพูดถึงเลยไม่ใช่แค่ตัวงานอย่างเดียว แต่เป็นรูปแบบการจัดวาง พูดในฐานะคนดูหนังที่ไม่คุ้นเคยกับการจัดวางงานแบบ installation มันพิเศษมาก น่าตื่นเต้นมาก ทรงพลังมากๆๆๆๆๆ

หนังทั้งหมดถูกจัดฉายในห้องมือ ซึ่งมีทางเดินคดเคี้ยว งานชิ้นหนึ่งอาจวางระหว่างโถงทางเดิน ในหลืบลึกลับ และมีห้องแยกเข้าไปสำหรับงานบางชิ้น เดินต่อไปสู่อีกห้องที่มีงานอีกสองหรือสามชิ้นจัดแสง แล้วคนเดคี้ยวไปสู่อีกห้องหนึ่ง เหมือนเขาวงกต หรือหลุมดำ แห่งความมืดมิดและแสงสว่างวูบวาบ ของพลุเพลิง สายฟ้า แสงจากไฟฉาย แสงจากหน้าต่างสะท้อนกล้องวีดีโอ

งานแต่ละชิ้นเปิดเสียงดังเบาไม่เท่ากัน เวลาเดินดูงานชิ้นหนึ่ง มันจะถูกเหลือมซ้อนด้วยสีและแสงจากงานอีกชิ้น ตรงที่ฉาย ผีนาบัว(ไม่แน่ใจเรื่องนี้ไหม อันที่เป็นเด็กวัยรุ่นหลายคนนอนหลับในสเปซเคลือบสีแดง -เคยดูที่จิม) จะถูกกั้นขวาง /คั่นแบ่ง ด้วยจอโปร่งแสง (คล้ายแผ่น อะคริลิก ที่มีผ้าบางคอยกรองให้เป็นจอขึ้นมา ซึ่งฉายแสงกะพริบจากหนังเรื่องWindow ขณะที่เรายืนดูผีนาบัว แสงจาก window จะกะพริบสะท้อนลงบนจอด้วย เช่นเดียวดับเสียงสายฟ้าฟาดจากหนังอีกเรื่องและเสียงพลุเพลิงจากหนังอีกเรื่อง ซึ่แงสงพลุจะสะท้อนไปมาในห้อง เหมือนเราถูกจูงในเดินตามแสงไปเรื่อยๆ

มีห้องหนึ่งที่สว่าง เป็นวีดีโอสามจอฉายภาพคนรัก และวีดีโอจอเล็กแายภาพเปี่ยมสุขริมหาดของทิลด้า สวินตัน งานที่เป็นเหมือนจุดร่วมแสงก่อนจะกลืนเข้าสู่ความมืดในห้องถัดไป

ศักดิ์ดาซึ่งเป็นการถ่ายภาพศักดฺดา แก้วบัวดีนั่งบนเก้าอี้ร้องเพลง แล้วเล่าความรักเกี่ยวกับการสูญเสียชื่อของตัวเอง จากศักดิ์า ไปสู่รุสโซ แล้วในที่สุดไม่มีชื่อ หรือเรือนร่างอีกต่อไป ฉายโดยมีจอเล็กสามจอฉายภาพเงาสีแดงของสุนัขซึ่งดูโปร่งแสง
Vampire ฉายจอใหญ่ในห้องมืด หนังผีเจือแสงจากไฟฉายในพงไพร ทรงพลังเหมือนที่เคยดูครั้งแรก

แต่ไคลแกมซ์อยู่ที่ Fireworks ซึ่งในครั้งแรกได้ดูที่ไทจง ฉายลงบนจอเฉยๆ แต่คราวนี้หนังฉายลงบนจอโปร่งแสงขนาดยักษ์ที่เล่าเมื่อกี้) มีโปรเจคเตอร์สองตัวยิงสวนกัน ภาพบนจอโปร่งแสง จะซ้อนกับภาพบนผนังที่ห่างออกไป แต่ภาพทั้งหมดจะกระจายแสงลงบนพื้นและอาบไล้ผู้ชมด้วย ดังนั้น ขณะที่เราจ้องมองป้าเจนเดินไปในแดนสนธยากลางความมืดที่มีเพียงวาบแสงพลุเพลิงสาดจับ รูปปั้นสัตว์ในตำนานพิลึกพิสดาร ตามหาเก่งที่เดินในความมืด แสงจากพลุที่ถูกจุดก็วาบใส่ผู้ชมด้วย จากตำแหน่งของเก้าอี้ ผู้ชมจึงเป้นส่วนหนึ่งของสวนรูปปั้น ซึ่งแน่นอนมีรูปปั้นมนุษย์ เป็ส่วนหนึ่งของความสินหาในแสงวาบ ซึ่งวาบจนมองเห็นโครงระดูกภายใน

การโดนอาบไล้ด้วยแสงจากจอ เสียงจากงานซึ่งไร้ที่มา การถูกแสงชักจูงไปในเขาวงกตพิสดารของชนบทไร้ชื่อ เด็กวัยรุ่น สุสาน การประท้วง ความรัก การเมือง และความเศร้า เป็น ‘ประสปการณ์’ ที่พิเศษ และเป็นเหมือนเครื่องยืนยันว่า ภาพยนตรื คือประสปการณ์ที่เหนือไปกว่า เรื่อง หรือภาพ หรือเสียง

Added – ลืมเขียนถึง Dilbar ซึ่งถูกฉายแยกในห้องข้างบนด้วยวิธีการเดียวกับ Fireworks เหมือนเคยดูออนไลน์จากที่ไหนสักแห่ง แต่พอมาดูแบบนี้แล้วพบว่าโห มันงงามมาก การตามถ่ายแรงงานในประเทศแถบอินเดีย (ไม่ชัวรืประเทศ) ที่มีการซ็นอภาพตัวละครเดินไปทางขวา ซ้อนเข้ากับที่ต่างๆจนเป็นเหมือนวิญญาณที่ล่องลอยไป วิญญาณของแรงงานที่เป็นเพียงวิญญาณแห่งการทำงานซ้ำๆ เสียงตอกเครื่องจักรซ้ำๆ ภาพวิญาณตื่นจากเตียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จริงๆ ตอนดูออนไลน์จะรู้สึกเฉยๆ แต่พอแสงวิญญาณของคนงงานมันซ็อนลงบนตัวเราทุกอย่างก็ยกระดับขึ้นสามสิบเท่า

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s