3 Indian Tales (2014, Robert Morrin , 2014, Canada)

20141106

เรื่องของวัยรุ่นหนุ่มสาวอินเดียนแดงสามคนในแคนาดา คนแรกเป็นเด็กหนุ่มที่อาจจะเป็นดาว์น อยู่กับแม่ เฝ้าฝันว่าจะมีรายการทีวีของตัวเอง เพื่อให้คนอินเดียนได้คืนสู่วิถีชีวิตของบรรพบุรุษ เขามีกล้องวีดีโอตัวหนึ่ง และหมาจำนวนมาก ออกตระเวนถ่ายภาพแถวบ้าน แล้วลงมือทำสถานีเองบนหลังคาบ้านโดยอาศัยความรู้จากยูทูป คนที่สองเป็นหนุ่มเก็บกระป๋องเบียร์ขายผู้ซึ่งตลอดทั้งเรื่องไม่พูโอะไรนอกจากฟังเพลงคลาสิค โบกรถจากหมู่บ้านห่างไกล เข้าไปในเมือง เพื่อไปส่งสาวคนรักที่ wall mart เขาเดินฟังเพลงคลาสสิคไปเรื่อยๆ โดนซ้อม ไม่มีรถกลับหมู่บ้าน เดินกลางหิมะทั้งคืน ฟังเพลงคลาสสิค สุดท้ายเป็นเด็กสาวสามคน ที่บุกเข้าไปในบ้านร้างแล้วรื้อเศษขยะมาเปลี่ยนบ้านร้างให้เป็นโบสถ์บูชาพระแม่มารี เธอสวดภาวนากันในผ้าคลุมสีแดง หนึ่งในสามทรมานร่างกายตนเองเพื่อให้พระแม่มารีช่วยเหลือเพื่อนตาบอดของเธอ

หนังถ่ายด้วยกล้องบ้านๆ นักแสดงเป็นคนพื้นเมืองไม่พูดจา หมู่บ้านอินเดียนแดงเหมือนอยู่ปลายขอบโลก เวิ้งว้าง รกเรื้อ พอฤดูหนาวหิมะก็ท่วมทับ พอไม่มีหิมะ ก็เป็นเพียงทุ่งแห้งๆ กับบ้านที่ปลูกติดๆกัน ชีวิตผู้คนชายขอบในโลกชายขอบของแคนาดา

สิ่งงดงามคือไนังไม่ฟูมฟมายแบบหนังethnic ชายขอบ ที่มุ่งหน้าจะเป็นหนังเรียกร้องสิทธิ เหล่าคนชายขอบของประเทศโลกที่หนึ่งในเรื่องนี้ คือเด็กรุ่นที่เรียนรู้ว่าไม่มีอะไรจะเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว เกิดและเติบโตอย่างสิ้นหวัง หนังไม่ประสงค์จะแสดงภาพการกดขี่ แต่มันอวลอยุ่ในทุกอณูของหนัง ตั้งแต่ประวัติศาตร์ส่วนบุคคลของไอ้หนุ่มช่างทีวี ที่พ่อตีแม่ มีพ่น้องสิบห้าคน แตกกระสานเซ่านเว็นกันไป เขาเองก็อยู่บ้านเด็กกำพร้า ถูกส่งไปบ้านนู้นทีย้านนี้ที ไม่กี่ปีมานี้เองที่ได้กลับมาอยู่กับแม่ หรือหนุ่มฟังเพลงคลาสสิคที่อาจจะโดนซ้อมเพราะเป็นอินเดียนแดง แฟนสาวของเขาอาจจะจากไป หรือตายไป ไม่มีใครรู้ มีแต่ภาพเขานั่งดูคลิปเธอยิ้มแล้วก็ร้องให้ หรือเด็กสาวสามคนที่โตมาในโลกที่มีแต่พวกเธอกันเอง การสวดภาวนาที่เราไม่รู้ว่าเพื่ออะไรราวกับว่าเธอสวดภาวนาให้พระแม่รักษาเพื่อนตาบอดของเธอ

หนังไม่เล่าอะไร ไม่บอกกล่าวอะไรทั้งสิ้น เราติดตามชีวิตประจำวันสิ้นหวังของพวกเขาไปเรื่อยๆ และแต่ละเรื่องมีจุดจบที่มีความเจ็ยปวดแตกต่างกัน ตั้งแต่ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง จบลงอย่างเจ็บปวดทุกข์เศร้า หรือมหมดจดงดงาม

มันเป็นเสียงเรียกจากคนชายขอบที่ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างเคารพในผู้คน ไม่มีใครในเรื่องต้องเป็นภาพแทนของการถูกกดขี่ทำลาย พวกเขามีชีวิตและความเจ็บปวดของตัวเอง ซึ่งเราเข้าไม่ถึงและไม่มีวันเข้าถึง การจ้องมองชะตากรรมของพวกเขาคือเท่าที่เราทำได้ สัมผัสความเจ็บปวด ความทุกข์ทน ความสุข ความโหยได้อย่างละนิดละน้อยของพวกเขา แต่ส่งผลสะเทือนอย่างรุนแรง

ในฉากท้ายเรื่อง เหล่าผู้คนชาวอินเดียนแดงนั่งดูรายการทีวีของเด็กหนุ่มภาพที่กลายเป้ฯเพียงภาพถ่ายของครอบครัวแต่ละครอบครัวหน้าจอทีวี เด็กหนุ่มถ่ายภาพจิงวโจ้น้ำ ท้องฟ้าที่กำลัง ฝูงเป็ดทุ่งเวิ้งว้าง บอกเบาๆเรื่องของบรรพบุรุษที่พวกเขาอาจจะไม่รู้จักอีกแล้ว

นี่เป็นหนังเล็กๆที่เล็กมากๆ แต่สะเทือนอารมณ์เอามากๆทีเดีย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s