A Cold Place Under the Sun (1991, Bogdan Dumitreacu, Romania)

coldinthesun

ดินแดนยะเยือกกลางแสงตะวัน

หลังจากไปกางเตนท์ริมหาด เด็กสาวทะเลาะกับคนรักจนไม่ยอมเข้าเมืองไปกับเขา เขาก็โกรธเธอ เลยปล่อยเธอไว้ เธอขอชายคนหนึ่งติดรถเข้าเมืองไปขึ้นรถไฟ เขาบอกว่าได้สิ แต่ขอทำธุระก่อน เขาพาเธอมายังที่รกร้างแห่งหนึ่ง ระหว่างเขาลงไปทำธุระ เธอก็ออกจากรถ เกร่ไปน้าล้างหน้า เขาออกมาไม่เห็นเธอรออยู่ เลยขับรถจากไป มารู้ตัวอีกที รถก็ไปไกลลิบจนเธอตามไม่ทัน

ถูกทิ้งไว้ในแผ่นดินปลายขอบโลก ถนนทอดยาวผ่านทุ่งหญ้าที่ไม่มีผู้คน สุดทางที่ฝั่งทะเล เธอค้นพบประภาคารเดียวดาย ที่นั่นมีคนหนุ่มโดดเดี่ยวเฝ้าประภาคาร ทุกค่ำคืนเหม่อจ้องแสงไฟ เขาบอกให้เธอรอรถที่ริมทาง แต่ไม่มีรถผ่านมาเลยแม้แต่คันเดียว เธอรอจนเคลิ้มหลับ ตื่นมาก็ยังไม่พบใคร ที่สุดขอบผ้า ราวกับโลกทั้งใบหดเหลือเพียงเธอกับคนหนุ่มเดียวดาย เขาให้เธอนอนในห้องของเขา คนโดดเดี่ยวแปลกหน้า ค่อยๆเรียรู้กัน เฝ้ามองมหาสมุทรเดียวดายว่างเปล่า เขาไล่ให้เธอฟังเรื่องของเรือที่มิองไม่เห็นฝั่งในยามกลางคืน ไฟดวงเล็กๆที่เป็นสัญญาณอันตราย หรือหลาโลมาที่มาฆ่าตัวตายบนฝั่ง เธอขอให้เขาพาไป ดูซากเรือ เขาจึงขอยืมเรือจากชาวประมงพาเธอออกไป ในท้องเรืออันรกร้างที่ต้นไม้งอกขึ้นมาจากพื้นเรือ เขาเดินตามหาราวกับกลัวว่าเธอจะพลัดหลง เพื่อนคนเดียวที่เขามีจะสาบสูญไปตลอดกาล

หลายวันต่อมามีรถสีขาวผ่านมาทางนี้ พวกเขามาตามหาเธอ แต่เธอกำลังเก็บเปลือกหย ชายหนุ่มรับนามบัตรมาจากเจ้าของรถ บอกแก่เธอว่าคนรักของเธอมาติดตามทิ้งนามบัตรให้ตามไปในเมือง เขามีเพียงมอเตอร์ไซค์เก่าๆคันหนึ่งที่ยางรั่ว สัมผัสได้ว่าเธอจะต้องไปจากเขาในไม่ช้า อย่างเงียบเชียบ เขาเอารถออกมาปะยาง โดยเธอยืนมองอย่างเศร้าๆ เขาพาเธอไปในเมือง ไปหาชายคนรักของเธอ เธอบอกให้เขารอ เขาก็เฝ้ารอ ออกไปดูผู้คนที่ริมชายหาด ชายหาดที่ไม่ว่างเปล่าร้างไร้ดังที่ที่เขาอยุ่ ในความหวาดหวั่นว่าเธอจะจากไป เธอออกมาหาเขาแล้วพาเขาไปดื่มกาแฟ เวลาของการพลัดพรากจากหายกำลังคืบคลานมา แต่ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอันใด กระทั่งฝนตกลงมาในยามค่ำ เธอโทรศัพท์ให้เพื่อนมารับ เพื่อนของเธอมีห้องอยู่ในเมืองที่พวกเขาไปหลบฝนได้ เธอไม่ได้ไปกับชายคนรัก แต่อยู่กับเขา ทั้งคู่จูบกัน ใกล้ชิดกันทางกายเป็นครั้งแรก

ยามเช้าเขาตื่นขึ้นโดดเดี่ยวเดินตามหาแล้วพบว่าเธอไม่ได้จากไป เพียงหลับอยู่บนโซฟา ย้านทั้งบ้านไม่มีอะไรกินเลย เขาจึงเดินออกจาแฝลตไปหาขนมปังกับนม ก่อนจะพบว่าเป็นเขาเองที่จะต้องพลัดพรากจากเดธอไปช่ัวนิรันดร์ ใเนทืองที่มีแต่แฝลตหน้าตาเหมือนกันไปหดม ห้องที่เหมือนกัน ประตูที่เหมือนกัน ผู้คนที่แปลกน้าเหมือนๆกัน เขาเดินตามหาเธอในป่าของห้องเช่า ใครบางคนหลังประตูถามว่าคุณมาหาใคร และเขาเพิ่งพบว่าเขาไม่ได้ถามแม้แต่ชื่อของเธอ

ความสัมพันธ์ของสองคนก็ประดุจดั่งดินแดนยะเยือกกลางแสงตะวัน ที่เป็นท่อสี่เหลี่ยมทิ้งร้างเอียงกะเทเร่อยู่ริมหาด เมื่อยืนหลบแสงจ้าอยู่ในท่อ พื้นที่เอียงจะทำให้การยืนตรงคือการยืนเฉียงไปจากองศาแนวราบ สถานะหมิ่นเหม่ของคนสองคนในพื้นที่นั้นงดงงามและชวนให้พังทลายแต่กลับสงบอย่างยิ่ง

หนังขาวดำสวยเศร้าของBogdan Dumitrescu เรื่องนี้แทบไม่มีบทสนทนาหรือเรื่องเล่า ภาพเลื่อนไหลอ้อยอิ่ง ท่องทัศนาดินแดนรกร้างว่างเปล่าปลายขอบโลก ในบางขณะชวนให้นึกถึงหนังนักเดินทางของWim Wenders อย่างKings of the Road ที่เต็มไปด้วยภาพทัศนียภาพเงัยบใบ้ ความสัมพันธ์ที่คืบเคลื่อนเชื่องช้าและปราศจากอารมณ์ดราม่าใดๆ ราวกับเราเองก็ถูกผู้กำกับพามาปล่อยหลงไว้ในประภาคารริมหาด ปล่อยให้เราเดินทอดน่องท่องความสัมพันธ์ก้ำกึ่งอมพะนำ ที่อวลด้วยบรรายากาศเปราะบาง ความสัมพันธ์ที่เหมือนฟองอากาศซึ่งผู้ชมคอยประคองความงามของมันไว้เพราะถ้าแตะต้องแม้แต่นิดเดียวมันคงแตกสลายชั่วนิรันดร์ ก่อนที่จะพบว่ามันถูกสร้างมาเพื่อให้สาบสูญอยู่ด้วยตัวของมันอยุ่แล้ว

ดินแดนยะเยือกกลางแสงตะวัน จึงเป็นชื่อที่งดงามและอธิบายความสัมพันธ์ของคู่ชายหญิงแปลกหน้าบนประภาคารปลายขอบโลก คนที่เพียงแค่เหม่อจ้องท้องทะเล หรือเฝ้ามองอีกคนเต้นรำเมื่อคนหนึ่งเปิดเพลงผ่านลำโพง หรือพลัดพรากจากกันไปโดยไม่อาจหวนคืนโดยไม่อาจเข้าใจได้เลยว่ามันเพราะอะไรนอกจากความเปราะบางของชีวิต นี่คือหนังที่หมดจดที่สุดเรื่องหนึ่งที่ได้ดูในปีนี้

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s