DYING AT A HOSPITAL (JUN ICHIKAWA /1993 /JP)

vlcsnap-2013-04-26-21h57m10s187

สามีภรรยาคู่หนึ่งอยู่กันมาจนแก่เฒ่า สามีป่วยเป้นมะเร็งลำไส้ ภรรยาเป็นมะเร็งปอด แรกทีเดียวทั้งคู่อยู่ในห้องพักโรงพยาบาลเดียวกันแต่อาการของภรรยาหนักมากจนต้องส่งต่อไป แล้วทั้งคู่อาจจะไม่ได้พบกันเลยไปจนตาย

หนุ่มนักดนตรีมาผ่าตัดอะไรเล็กๆน้อยแล้วพบว่าตัวเองเป็นมะเร็ง เขามีลูกเล็กสองคน มีภรรยาที่เข้มแข็ง แต่ไม่รุ้ว่าเขาจะอยู่พ้นปีนี้หรือไม่

หญิงวัยกลางคนมาโรงพยาบาลด้วยอาการโรคกระเพาะอาหาร สามีอาจจะเมาตลอดเวลา แต่เธอก็กัดฟันเลี้ยงลูกมาจนโต พอเธอคิดว่าจากนี้ไปชีวิตจะสบายขึ้นเธอก็ล้มป่วย

คนจรจัดมาโรงพยาบาลเพราะหกล้ม เขาไม่มีใครให้ต้องห่วงหาอาทร อาการเขาดูเหมือนจะดีขึ้นพอจะซ่อมวิทยุเล็กๆได้เครื่องหนึ่งไม่กี่วันต่อมาเขาก็ต้อใส่ท่อช่วยหายใจ

เหล่านี้คือผู้คนที่ผ่านเข้าและออกในโรงพยาบาล ปีเดือนเคลื่อนคล้ิย ชีวิตล่องไหล บางผู้คนมันกำลังจบสิ้นลง

ชื่อหนังบอกตั้งแต่แรกแล้วว่านี่คนที่ ‘มาตายที่โรงพยาบาล’ หนังเล่าผ่านเสียงเล่าเศร้าสร้อยของหมอ ของญาติคนไข้ ของผู้คนซึ่งยืนมองคนที่ตัวเองรู้จัก รักและรักษาค่อยๆตายไปต่อหน้า หนังไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์ระบบการรักษาอะไร ไม่ใช่หนังที่พูดถึงการผเชิญหน้ากับความตายด้วยซ้ำ มันคือหนังที่เฉลิมฉลองการมีชีวิตอยู่ซึ่งเป็นเพียงแสงเรื่อเรืองชั่วคราวก่อนความตายอันทุกข์เศร้า มืดมน จะเดินทางมาถึงความตายที่เป็นเรื่องของการไปเพียงลำพังจนไม่ว่าจะรักกันขนาดไหนก็ตามไปด้วยไม่ได้

หนังมีฉากที่งดงามมาก อย่างเช่นฉากที่สามีพยายามจะไปหาภรรยาที่ตอนนี้นอนอยู่กับที่แล้ว เขาต้องไปก่อนที่เขาเองจะไปไม่ไหวเหมือนกัน ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ก้วยกันราวสามสิบนาที พูดถึงเรื่องเก่าๆที่เศร้าและงดงาม หรือฉากที่หนุ่มนักดนตรีดึงมือภรรยาของเขาไปกอดในความมืด ฉากสั้นๆที่เขาบรรยายเรื่องการออกจากโรงพยาบาลไปอยู่บ้านสี่ห้าวัน เฝ่้าดูลูกๆเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต หรือก่อนหน้นั้นหนังติดตามภรรยาของเขาเดินไปตามถนน เฝ้าครุ่นคิดว่าจะอยู่อย่างไรต่อไป

หนังมีเพียงกล้องสองแบบเท่านั้น กล้องแบบที่หนึ่งในโรงพยาบาล กล้อตั้งนิ่งตรงปลายเตียงจ้องมองเหตุการณ์จากอีกมุมหนึ่งของห้องโดยไม่ก้าวล่วงไปในชีวิตของผู้ป่วย จ้องมองเฉยชาอยู่กับที่เยี่ยงกล้องวงจรปิด  อีกแบบหนึ่งกล้องกวัดกวาดไปในเมือง ไปสอดส่องดูชีวิตผู้คนตามถนนรนแคม ภาพสวยงดงามแบบโปสการ์ด ภาพดอกซากุระ ท้องฟ้า เด็กน้อย งานรื่นเริง แสงแดด หมู่เมฆ แม่น้ำ คนหนุ่ม คนสาวผู้เฒ่าผู้แก่ ภาพชีิวตอันไม่จำเพาะเจาะจง กระจัดกระจายในเสียงเพลงหวานเสร้าขณะพักช่วงเล่าเรื่องความตาย

ภาพสองแบบที่ขัดแย้งกันได้ส่งเสริมภาพอีกภาพหนึ่งคือภาพของชีวิต หนังคือการเฉลิมฉลองการมีชีวิต จากสายตาของคนที่ในที่สุดไปตายที่โรงพยาบาล เมื่อไรก็ตามที่กล้องเคลื่อนคล้อยออกจากภาพของคนป่วยไข้ไปสู่ภาพชีวิตอันงดงาม ความรู้สึกสองประการจะผุดบังเกิด หนึ่งคือความหดหู่รุนแรงที่จะพบว่าสิ่งเหล่านี้ได้ผ่านเลยบางคนไปแล้ว และพวกเขาจะไม่ได้เห็นมันอีก ในขณะเดียวกันหนังก้บอกเราว่าชีวิตนี้เป็นเรื่องงดงามมาก ความตายในตอนท้ายยิ่งทำให้มันงดงามมากขึ้นไปอีก ชีวิตคือความงามที่งดงามจนน่าร้องให้

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s