ยูโทเปียชำรุด ‘s comment

566406_10151260401153972_419326907_n

ยูโทเปียของฉัน
โดย ทราย เจริญปุระ charoenpura@yahoo.com  คอลัมน์ รักคนอ่าน
ในมติชนสุดสัปดาห์ วันศุกร์ที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ปีที่ 33 ฉบับที่ 1683 หน้า 80

ฉันเข้าข้างฤดูหนาวเสมอ
นอกจากเพราะเดือนเกิดของฉันอยู่ในช่วงหน้าหนาวแล้ว
เดือนนี้มักทำให้ฉันรู้สึกว่าโลกเรานั้นไม่มีเรื่องร้าย
หน้าหนาวและปลายปีคือความรื่นเริง

การเกาะกุมมือ และเงาที่ทอดยาวกว่าปกติ
ความดีงามแฝงตัวอยู่ในสายลม
ตะวันอ้อมข้าว
ความมืดที่มาเร็วและอ้อยอิ่งเนิ่นนานก่อนจะจากไป

แต่ก็แค่ความฝันซ้ำๆ
แดดยังร้อนเท่าเดิมและลมหนาวไม่เคยจะมีมา
แต่บางอย่างก็ช่วยทำให้เรารู้สึกได้เช่นนั้น
หนังสือยูโทเปียชำรุดก็เป็นสิ่งหนึ่ง

แม้จะได้ชื่อว่าชำรุด แต่มันก็ยังเป็นยูโทเปีย
ดินแดนแห่งความสมบูรณ์แบบ
อาจจะมีบ้างที่บางหลืบมุมแสงอาจส่องเข้าไปไม่ถึง
ฝุ่นตกค้างบนยอดใบไม้ที่ซ่อนตัวจากสายฝน
อะไรเล็กๆ น้อยๆ ที่ถูกกาลเวลาทำให้หยุดนิ่ง

ความไม่สมบูรณ์แบบที่จะเป็นเช่นนั้นไปตลอดกาล
อยู่กับเรา ข้างๆ เรา
จนเรารู้สึกชินกับมัน
และเห็นความผิดพลาดนั้นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

ยูโทเปียของวิวัฒน์เป็นเช่นนั้น
ดินแดนที่ถูกแช่แข็ง
กับผู้คนที่ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตเกิดขึ้นได้เฉพาะในความฝัน

แสงอาทิตย์เป็นสิ่งสังเคราะห์
และความรักมาจากการตั้งโปรแกรม
เขาเฝ้ามองผู้คนอยู่อย่างเงียบๆ
แล้วเลือกเขียนถึงบางคนที่เดินผ่านไปแล้ว
คนซึ่งอาจไม่มีอยู่จริง

ยูโทเปียของฉันถูกขังค้างอยู่ในเฉพาะบางช่วงเวลา ในวันบางวัน ในบางนาที
บางองศาของแสง
ฉันเฝ้ารอมันทุกวัน
แต่ดูเหมือนมันจะผ่านไปแล้ว และไม่มีวันหวนคืน

แต่ฉันก็ยังคงเชื่อมั่น
เรื่องทุกเรื่องมีอยู่จริงเสมอ
ฝังลึกอยู่ในตัวเรา
รอวันเวลาเผยตัวออกมาแสดงอิทธิพลต่อโลกรอบตัว

เราคือยูโทเปีย
เราคือความสมบูรณ์แบบ ในโลกที่ทุกเรื่องประกอบขึ้นจากหมอกควันและภาพลวงตา 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

“ยูโทเปียชำรุด” รวมเรื่องสั้น เขียนโดย วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา ฉบับทดลองอ่าน จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ เม่นวรรณกรรม, ตุลาคม 2555 

 

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

 

โดย ภู กระดาษ

หนังสือรวมเรื่องสั้นที่ทำให้คุณอ่านในสองแบบ แบบแรกอ่านรวดเดียว จากต้นเรื่องไปเรื่อย ๆ จนจบเรื่อง โดยเรียงลำดับจากเรื่องที่หนึ่ง สอง สาม… และคุณอ่านได้แค่สามเรื่องสั้นเท่านั้นในการอ่านแบบนี้ ก่อนจะพบว่าคุณควรอ่านอีกแบบบ้าง แบบที่ว่าก็คือ เปิดไปเจอหน้าไหนก็เริ่มอ่านจากหน้านั้น อ่านไปข้างหน้าทีละหน้าในบางเรื่อง และบางเรื่องก็อ่านทีละหน้าย้อนกลับหลัง อ่านวันละห้าหน้าสิบหน้า หรือไม่ก็แค่หนึ่งเรื่องเท

่านั้น คุณอ่านไม่เกินนี้ในแต่ละครั้งที่หยิบขึ้นมาอ่าน เปล่าประโยชน์ที่จะอ่านทีละหลาย ๆ เรื่องพร้อมกันรวดเดียวอีก

หลายเรื่องในเล่มนี้ระหว่างอ่านทำให้คุณนึกถึง คา ตัวละครในนวนิยายเล่ม ปราสาท ของฟรานซ์ คาฟกา นึกถึง คา ในฉากเปิดเรื่องของนวนิยายเล่มนั้นที่มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรโดยตรงกับรวมเรื่องสั้นเล่มนี้แต่อย่างใด คุณแค่นึกถึง คา และฉากเปิดเรื่องขึ้นมาระหว่างอ่านแต่ละเรื่องในเล่มนี้แบบครึ้ม ๆ เท่านั้นเอง นึกถึงในความหมดจดงดงามของถ้อยคำ อารมณ์ความรู้สึกและบรรยากาศที่ผุดผาดปอดอ้อยส้อยเสมออ้อยกลางกอของทั้งสองเล่มนี้เท่านั้น

ความครึ้ม ๆ นั้นยังลามไปถึงฉากเปิดเรื่องของนวนิยายเรื่อง Snow ของ Orhan Pamuk ด้วย ที่มันเริ่มต้นว่า “The silence of snow, thought the man sitting just behind the bus driver. If this were the beginning of a poem, he would have called the thing he felt inside him the silence of snow. […]” นึกไปอย่างเลอะเลยระหว่างอ่านตามประสาของคุณนั่นแหละ

คุณเคยคุยกับคนที่คุณสนิทสนมด้วยคนหนึ่งและไม่เกินสองคนเมื่อนานสักสองปีมาแล้วที่ได้อ่านงานเรื่องแต่งของเจ้าของรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ คุณกล่าวกับสองคนนั้นว่า “เขียนด้วยสัญชาตญาณจริง ๆ คนนี้” คุณหาคำพูดได้เท่านี้ต่อเรื่องแต่งของเขาคนนี้ (การทำด้วยสัญชาตญาณหลังจากผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงและเชี่ยวชาญในทักษะแล้วทำให้กองหน้าในทีมฟุตบอลแต่ละคนแตกต่างกัน) และกระนั้นก็ตามสัญชาตญาณต้องได้รับการกำหนดจังหวะด้วยเช่นกัน

เรื่องสั้นทุกเรื่องในเล่มนี้มีความโดดเด่นเป็นตัวเองของใครมันราวกับสาวงาม ทรงเสน่ห์หลงมาเดินเฉิดฉายอยู่ในหมู่บ้านชายแดนอย่างหมู่บ้านของคุณ คอคุณแทบหักแงกมอง วาบหวามทะลักออกทุกทางทวาร -คุณรอคอยมาเนิ่นนานและก็คาดหวังกับรวมเรื่องสั้นเล่มนี้อย่างถึงที่สุดและอย่างกับสาวงาม ทรงเสน่ห์ไม่ว่าจะอยู่ที่หมู่บ้านชายแดนหรือว่าอยู่แถวสยาม โดดเด่น มีเสน่ห์เฉิดฉายเป็นตัวของตัวเองและฉายส่องสู่กันให้งามงด สกาววาวยิ่ง ๆ ขึ้นไป คุณรอคอยพวกมันรวมเป็นเล่มและคาดหวังเช่นนี้-

แต่ทว่าเมื่อแต่ละเรื่องสั้นมารวมเล่มอยู่ด้วยกันในเล่มนี้แล้วคุณกลับพบว่า มันเหมือนความละลานตาของสาวงามที่เดินขวักไขว่ นวยนาดแถวสยามที่คุณเคยเห็น เคยยืนดู มันละลานตาจนตาลายจนมองไม่เห็นความงาม ไม่เห็นความโดดเด่น หรือไม่มีเสน่ห์ดึงดูดอะไรเสียเลย หำคุณหดไปหมดแทนที่มันจะผึงผังทั้ง ๆ ที่ได้รับการกระตุ้นจากรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัสขนาดนี้

กระนั้น นั่นก็เป็นความรู้สึกส่วนตัวไปลำพังของคุณ และไอ้ที่พล่าม ๆ มาว่าไม่ดึงดูดหรือมีเสน่ห์เมื่อรวมอยู่ด้วยกันแล้วนั้น มันก็ได้รับการแก้ไขแล้ว ด้วยวิธีการอ่านอีกแบบที่คุณใช้อ่านมัน

One thought on “ยูโทเปียชำรุด ‘s comment

  1. Pingback: เสียงถึงยูโทเปียชำรุด (2) | FILMSICK

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s