เนื่องจากได้รับชวนให้ไปร่วมแจมในเวบภาพยนตร์ที่รวบรวมcinephiles จากนาๆประเทศมาเขียนถึงหนังตกสำรวจกัน จึงขอโปรโมทอย่างเป็นทางการให้ทุกท่านแวะเข้าไปเยี่ยมชม Desistfilm Issue 1 ที่จะ มาแบบรายสองเดือนต่อไปในอนาคตครับ


ด้านล่างเป็นManifesto  ที่ผมแถลงร่วมกับทีมงานคนอื่นๆครับ

You enter a dark room, as dark as night. Your eyes follow tiny lights as shadow envelops you. You follow that blurred, grim and pale shadow deep into the edge of everything, into a place without a place, time without time, into a human without a body. A transparent current floats through you. Despite the long distance between you and the screen, you feel closer to the deepest and darkest dream you’ve ever had, closer to invented and fake memories, closer to an oppressed and forgotten history, and, when the film ends, closer to yourself. That’s what cinema is.

Then the lights come up. You come back to your own plain, boring world. In the end you remember nothing but the darkness. Time flies; days, weeks, years. The film comes back to you, a shadow flickering in your head. A glimpse of things you cannot describe. Nothing you can catch up with, just the glimpse itself. That’s the way the cinema plays tricks on you.

Wiwat Lertwiwatwongsa




Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s