WE WON’T GROW OLD TOGETHER (MAURICE PIALAT/1972/FR)

 

หนังเล่าเรื่องของคู่รักที่อยู่กันมาหกปี เขามีเมียอยู่แล้วแต่เลิกกันไปเพราะเธอแย่งมาแต่เธอก็เป็นแค่เมียเก็บของเขา เขาเจ้าอารมณ์ ชั่วช้า กักขฬะ ส่วนเธอรักเขามากจนยอมเขาหมด เขาตบตีเธอด่าเธอเป็นอีโง่ แต่เธอก็อยู่กับเขา เขาบอกว่าจะเลิกกับเธอไล่ตะเพิดเธอแต่เธอก็ยังอยู่ ต่อมาเธอไปบ้านพ่อแม่ เขาตามไปง้อ เธอไปบ้านย่า เขาไปบ้านพ่อไปเอาแหวนแม่มาขอหมั้น แต่เธอไม่อยากแต่งกับเขาแล้ว เธอขอเลิกกับเขา สามวันก็โทรมาใหม่ ทั้งคู่ไปเที่ยวกันแต่ไม่มีอะไรดีขึ้น เธอไปบ้านย่า เขาตามไป ฉากหนึ่งเขามาคอยเธอที่บ้านย่าเธอกลับมาตีสี่ เขาลากเธอไปตบแล้วเอามือล้วงจิ๋มว่าไปนอนกับใครมาหรือเปล่า เธอค่อยๆห่างเขาไปเรื่อยๆทั้งคู่เลิกกันแต่ยังคบกันอยู่ เธอเริ่มกลัวเขา เขาบอกว่าถ้าเธอเลิกกับเขาเขา จะฆ่าเธอแล้วฆ่าตัวตาย เธอไปเที่ยวไม่ให้เขาไปหา เขาตามง้อยังไมก็ไม่มีผล เธอหายไปจากชีวิตเขา เขากลายเป็นพวกซึมเศร้า เที่ยวตามหาเธอตามบ้านพ่อแม่ บ้านเพื่อน แต่เธอไม่อยู่ เมียเก่าของเขากลับมาจากรัสเซีย พ่อแม่ของเขาบอกกับเมียเก่าเขาว่าเธอแต่งงานกับไอ้หนุ่มเจี๋ยมเจี้ยมไปแล้ว เขากลายเป็นคนอ่อนแอ ซึมเศร้า ยังเที่ยวตามหาเธอ แต่เขาก็ไม่พบ เมียเก่าเขาบอกว่าเธอเกลียดอีผู้หญิงคนนี้เพราะหล่อนขโมยเขาไปจากเธอ ไม่มีใครช่วยใครได้ มีแต่ความเหนื่อยหน่ายในความสัมพันธ์ เมื่อทั้งคู่พบกันโดยบังเอิญใน เวลาต่อมา ก็มีแต่ความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้า ความทรมาน เธออาจมีชีวิตที่ดีแล้ว เขาอาจจะได้รับบทลงโทษ แต่มันแล้วไง ที่เหลือก็คือความเหนื่อยล้า ความทุกข์ เขาไปส่งเธอเธอสั่งเขาอย่าทำอะไรโง่ๆ เขาขับรถไปคนเดียวบนถนน มีภาพเธอที่ทะเล

หนังตัดเอาเฉพาะความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่มาเรียงต่อกันโดยตัดส่วนที่เหลือออกไปหมด เราไม่รู้ว่าเวลาไหนเป็นเวลาไหน มีแต่การรักแล้วเลิกแล้วรักแล้วเลิก ความหึงกวง ความอ่อนข้อ ความกักขฬะ ความกลัว ความเจ็บปวด ทั้งหมดคือคววามรัก หนังถ่ายทอดให้เห็นว่าพวกเขารักกัน แต่ความรักไม่ได้ออกมาในรูปแบบหวานแหววอีกแล้ว มันผ่านไปหมดแล้ว มีแต่ความเจ็บปวด การง้องอนความเจ็บปวดชนิดใหม่ เหมือนในที่สุดพวกเขาก็ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ความรักน่ะมีอยู่แต่จะมีความหมายอะไร ความสัมพันธ์ของมนุษย์มุ่งหน้าไปในทางนั้นพอเราเหลืออดเราก็จะไม่แก่เฒ่าไปพร้อมกันอีกแล้ว เปียลาต์แม่นเหลือเกินในการจัดวางภาพอารมณ์ร้อยสีพันอย่างในความสัมพันธ์นี้ ตัวละครที่เรารักไม่ได้เกลียดไม่ลง เพราะเขาเป็นมนุษย์ซึ่งในที่สุดมีแต่ความเหนื่อยล้า และทุกข์เศร้า

เปียลาต์คือบิดาแห่งการถ่ายทอดความเจ็บปวด ความเหนื่อยหน่าย ความเฉยชา แห่งมนุษย์ ถ้า ฟาสบินเดอร์เป็นน้ำเดือดที่ราดลงบนความสัมพันธ์ของผู้ชม เปียลาต์คือน้ำแข็งยะเยือกที่จะดึงเนื้อเราหลุดออกจากตัวเมื่อตาสัมผัสจอ( ฟาสบินเดอร์ชอบหนังเรื่องนี้มากถึงขนาดเอาหนังไปใส่ในหนังเรื่องสำคัญของเขา อย่างIN THE YEAR WITH 13 MOONS ซึ่งว่าด้วยเรื่องของกะเทยนางหนึ่งที่ลงทุนแปลงเพศเพราะหวังจะได้รับความรัก แต่ก็ไม่เคยได้)

สิ่งที่ทรงพลังมากๆคือการแสดงให้เห็นว่าเขาทั้งคู่ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ แต่เขาทั้งคู่กลับกลายเป็นกันและกัน เธอซึมซับความแข็งกระด้างของเขา และเขารับเอาความอ่อนแอของเธอ ถึงที่สุดพวกเขาเป็นคู่รักที่สมบูรณ์ในนิยาม แต่มันไม่มีความหมาย เราเหนื่อยล้าและจะไม่แก่เฒ่าไปด้วยกันอีกแล้ว

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s