เการักที่เกาหลี ( พจน์ อานนท์/2010/ไทย)

A+/A

คำเดียว : เพ้อเจ้อว์ , หลายคำ : เรารับหนังเรื่องนี้ได้ เป็นประโยค : In Poj Arnon’s Films , everything was made to be exploited !

เรารับหนังเรื่องนี้ได้ : ในที่นี้หมายความว่าเราสนุกไปกับหนังตามที่ผู้กำกับต้องการ (ไม่ใช่สนุกแบบที่ผู้กำกับไม่ได้ต้องการแบบ เพื่อน กูรักมึงว่ะ) เราคิดว่ามันอาจจะเป็นหนังโง่ๆ แต่เราก็โอเคกับมันมากกว่าหนังเล่าเรื่องยุคหลังๆของเขาอย่าง แต๋วเตะ หรือ เหยินเป๋เหล่

สิ่งที่ทำให้ชอบหนังเรื่องนี้ประกอบด้วย

1. ความเพ้อเจ้อว์ !!!ของหนัง : หนังไปถึงสุดทางในแง่ที่ว่านี่คือความเพ้อเจ้อของทั้งคนคลั่งเกาหลี (นางเอกเกือบได้ผัวเกาหลีแล้ว) คนอยากศัลยกรรม ไปจนถึง ตัวเขาเองที่สามารถหลอกล่อทั้งดาราเกาหลีทั้งไทยมาแก้ผ้าจนได้!

‎2หนังเรื่องนี้เด่นชัดมากในแง่ความอิหลักอิเหลื่อที่พจน์มีต่อตัวละครของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตัวละคร เกย์ ซึ่งพอจะพูดรวมๆไปในทำนองที่ว่า

หนังของพจน์ อานนท์มีการจ้องมองแบบที่เหยียดตัวละคร /เหยียดเกย์ เอาตัวละคร /ตัวละครเกย์ มาทำให้เป็นตัวตลก ในขณะเดียวกันก็สร้างแฟนตาซีเพ้อฝันของตัวละคร/ตัวละครเกย์ เรามั่นใจว่ามันไม่ได้เป็นความตั้งใจ โดยส่วนตัวเราคิดว่านี่คือวิธีที่พจน์ อานนท์มองจริงๆ และมันถูกถ่ายทอดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เวลาเราขำ เราขำในความเปิ่นเทิ่งโง่เง่าของตัวละคร ซึ่งเป็นการขำในลักษณะกดตัวละคร (โดยเฉพาะตัวละครเกย์ /กะเทย เช่นนใน ปล้นนะยะ หอแต๋วแตก แต๋วเตะ หรือเรื่องนี้ก็เถอะ) ในขณะเดียวกันหนังก็ทำหน้าที่รองรับอารมณ์แฟนตาซีเพ้อเจ้อของตัวละครเกย์เหล่านั้น เช่นการจับผู้ชายมาแก้ผ้าวิ่งไปวิ่งมา หรือให้ตัวละครเกย์เหล่านั้นได้ มีฉากแฟนตาซีอะไรว่าไป ดังนั้นการมองของพจน์ อานนท์ จึงเป็นการมองในแบบ เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง ไม่ได้ concern กับอะไร ซึ่งเรารู้สึกว่ามันอธิบายวิธีที่เกย์ถูกมองในสังคมไทยได้ในระดับหนึ่ง คือไม่ได้ใส่ใจจริงจัง เห็นเป็นเรื่องตลก ไม่รู้ว่านี่คือรูปแบบของการเรียกร้องสิทธิ์ไหม แต่นี่คือ การรับรู้ในหนังพจน์ อานนท์

2.1 เราอาจเอาการรับรู้ตัวละครเกย์ในหนังของพจน์ อานนท์ ไปตบกับการมองผู้หญิงในหนังของยุดเลิศ ได้ เราคิดว่าคู่นี้คือคู่ตบที่สูสีทั้งในแง่ productive และ ในแง่ความอิหลักอิเหลื่อของการมองในตัวงา

‎2.2 เราคิดว่าส่วนหนึ่งที่ทำให้หนังของพจน์ อานนท์ เป็นทั้งสวรร๕ืและนรกของตัวละคร/ผู้ชม เกย์ อาจจะมาจากสายตาในการมองเกย์ และการมองผู้ชายในหนัง ทั้งสองแบบโดนexploit พอกัน (การทำตลก /การให้แก้ผ้า เดินไปเดินมา) ขณะเดียวกันก็มีความลุ่มหลงในการมองตัวละครอยู่ด้วย มันเลยเป็นการมองแบบทั้งรักทั้งเกลียด ไปในตัว

3 เราชอบที่ความแฟนตาซีในหนังไม่ถูกลงโทษ แต่ได้รับการตอบสนองอย่างเต็มที่ ถูกคนได้ไปถึงฝั่งฝัน (แน่นอนว่าอย่างเพ้อเจ้อว์ ) เราคงจะเกลียดหนังถ้ามันลงเอยเป็นเรื่องของการตระหนักรู้ในคุณค่าของตัวเอง

จากนี้สปอยล์ แต่การเกือบได้ผัวเกาหลี (และมีผู้ชายหน้าตาดีมารุมรัก)ของคะน้า และการศัลยกรรมสำเร็จอลังการของ มะระ ทำให้เราชอบหนังเรื่องนี้ เพราะมันไม่ได้เป้นทั้งการเรียกร้องสิทธิ์ และไม่ได้สอนบทเรียน มันคือความเพ้อเจ้อว์แบบไปสุดทาง และทำให้มันเปลี่ยนตัวเองจากหนังตลกเป็นหนังแฟนตาซีขั้นเมพ ซึ่งเรารับหนังได้มากๆในจุดนี้

ทั้งหมดด้านบนกล่าวในแง่ที่ว่า เราตกลงกันก่อนว่านี่เป็นหนังไร้ สติเรื่องใหม่ของพจน์ อานนท์ นะ หนังอาจจะถ่ายง่ายๆโง่ๆ บทอาจจะไม่ได้น่าสนใจ หรือดีตามหลักการภาพยนตร์ แต่เราชอบหลายๆอย่างที่ผุดบังเกิดขึ้นในหนังมากๆ

อันนี้จริงจังมาก! อยากให้ใครก็ได้วิเคราะห์ ผู้หญิงในหนังยุทธเลิศ เกย์ในหนังพจน์ อานนท์ และคนจนในหนังท่านมุ้ย( อันหลังจริงๆเราไม่เคยดู แต่มีคนเคยพูดประเด็นนี้แล้วสนใจมาก ไว้ได้ดูจะคิดจรังจังกว่านี้)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s