the-imitation-game-e1418954178453

one of my favorite gay film this year

this film linked back to the origin of Posthuman concept whichit was developed by queer and feminist

This film should be screening with Paris Is Burning to dicussed about the word ‘Imitation’ which it was use in posthuman and queer

Benedict Cumberbacth was perfect as a real hipsters. His hair undercut , wearing vintage ,doing nice artistic pattern and riding a bike !

………………………………………………………..

1. ในหนังเรื่อง Paris Is Burning ซึ่งเป็นหนังสารคดีว่าด้วยกระเทยเดินประกวดโชว์เก๋ จะมีการอธิบาย ‘ อภิธานศัพท์ตุ๊ด’ คำนึงที่ถูกอธิบายคือ Realness ซึ่งไม่ได้แปลว่าแต่งหญิงแล้วเหมือนหญิงแต่อย่างใด แต่หมายถึงการที่ตุ๊ดแอ๊บแมนแล้วเหมือน ดำแอ๊บขาวแล้วเหมือน หรือจนแอ๊บรวแล้วเหมือน จะเป็นหญิงก็เป็นหญิงสุดๆ จะเป็นคนรวยก็ดูรวยสุดๆ การปลอมแปลงสถานะทางสังคมขณะเดินประกวด โดยไม่ตกหล่นคือพลังของRealness จะมีการตัดสินโดยเจ๊ๆเจ้าของบอลรูม คำว่าRealness จึงคือความหมายที่ใกล้เคียงกับคำว่า Imitation มันคือการปลอมแปลงตัวเองเพื่อเข้าไปในสังคม แปลงตุ๊ดเป็นแมน หรือแปลงผู้ชายเป็นผู้หญิง แปลงคนจนเป็นคนรวย
ดูเพิ่มเติมเกี่ยวกับ Realness ที่นี่

http://thegenderoffender.blogspot.com/…/paris-is-burning-an…

2. แนวคิด post human จริงๆเริ่มต้นจากสายตระกูลพวก feminist กับ queerที่มองการถูกกดขี่ของตัวเอง แล้วเห็นความรู็สึกฟุ้งซ่านว่ามนุษย์นั้นเป้นศูนย์กลางของจักรวาล ยัดเยียด ผู้หญิง ตุ๊ด สัตว์ สิ่งของให้มีลำดับชั้นต่ำลงไป การผ่าตัดแปลงเพศคือรูปร่างต้นแบบอันหนึ่งของการ ‘ก้าวข้ามความเป็นมนุษย์ ‘ ก่อนที่มนุษย์จะเอาเทคโนโลยีมาใส่ในร่างกายตัวเอง หรือมนุษยืสร้างไซบอร์ก (หรือคอมพิวเตอร์ที่รู้คิดแบบมนุษย์) ก่อนที่มนุษย์จะพบว่ามนุษย์เองเป็นเพียงส่วนประกอบของจักรวาล เรามีศักดิ์ไม่ได้ต่างจากหมา จากต้นไม้ จากเก้าอี้ จากฝูงผึ้ง จากเซลล์เดียว
จากการคิดแบบตุ๊ดๆ เราจึงพบว่ามนุษย์ไม่ได้เป็นศูนย์กลางของสรรพสิ่ง และการมอง ‘โลกผ่านสายตาว่ามนุษย์สูง’ เป็นการมองโลกที่ไม่ถูกต้อง สักวันมนุษย์จะพัฒนาสายพันธ์ุจนไม่เหลือเนื้อหนังร่างกายมนุษย์อีก มนุษย์จะผสานกับคอมพิวเตอร์ อวัยวะเทียม แล้วนั่นยังเป็นมนุษย์ไหม หรือมันคืออีกหนึ่งการปลอมแปลง
3.ดังเช่นคำถามในตอนท้ายของทัวริ่งที่เขาชวนตำรวจเล่น เกมปลอมแปลง เขาถามว่า ระหว่างเขากับคอมพิวเตอร์ใครดูจริงมากกว่ากัน คุรแยกออกไหมว่าเมื่อคุณถาม แล้วมีคนตอบมันเป็นคำตอบของมนุษย์ หรือคำตอบของคอมพิวเตอร์ มนุษย์เหนือกว่าคอมพิวเตอร์ แล้วเสตรทมันเหนือกว่าตุ๊ดจริงๆเหรอ

Read More

e8b4

งดงามมากๆ ภาพยนตร์ศาสนาเปรียบเทียบที่งดงามมากๆ

หนังว่าด้วยสองพี่น้องโรฮันา กับโรฮันนี ที่เคยอยู่กับแม่ที่สอนศาสนาเปรียบเทียบในสิงคโปร์ พอแม่ตายต้องมาอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงในKL พ่อเป็นพวกเจ้าพ่อที่ชอบตีลูกเมีย เด็กสองคนหนีออกจากบ้านมาอยู่ใน อิโปห์ หลังจากพี่สาวโดนทำร้าย พี่สาวมาเป็นสาวเสิร์ฟในผับ น้องสาวไปเรียนหนังสือแต่ไม่สามารถทนโรงเรียนได้ ไบรอัน เป็นครูในโรงเรียนคริสต์สองห้องข้างๆของห้องครูสิวา หลังจากช่วยร้องสาวจากการถูกตีและได้พบคนพี่ซึ่งที่จริงอาศัยอยู่บ้านใกล้แฝลตของเขา พวกเขาก็เริ่มผูกพันกัน เขเริ่มสนใจอิสลาม ตัวเขาเองเป็นคนปีนัง ที่พอเคร่งศาสนาเคยสร้างบาดแผลทำให้เขาไม่ยอมเป็นคริสเตียนที่ดีแม้จะสอนอยู่ในโรงเรียนคริสต์

โลกในหนังเป็นโลกที่กึ่งจริงกึ่งฝันอยู่ประมาณหนึ่ง บทสนาทนาคมคาย ฉากตลกโก๊ะๆ ตัวละครงดงามพูดอะไรฉลาดๆ แต่หนังกลับไม่ออกมาเพ้อเจ้อ หรือฟุ้งฝัน มันเต็มไปด้วยประเด็นทางศาสนาที่คมคาย แต่เลาอย่างเรียบง่ายตรงไปตรงมา และประคองความสัมพันธ์ของตัวละครได้หมดจดงดงามมากๆ

สมเป็นมาเลเซียหนังตัดข้าม ภพจำของศาสนา และเอ่ยถึงมันอย่างดงาม ละมุนละม่อม นี่ไม่ใช่หนังสอนศาสนา และไม่ใช่หนังต้าศาสนา แต่มันพูดถึงความหลากหลาย ความไหลเลื่อนของผู้คนต่าสาสนา ที่ไม่ได้มีควาหมมายว่าต้งอเป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่มีความเป้นไปได้อื่นๆมากมาย

685d168b57cbc74bb09f218cdc611ad4

สปอยล์สัสๆอะ บอกเลย

1.สำหรับเราแค่การได้เห็นเด็กวัยรุ่นแถวบ้าน เด็กเรียนราชภัฎ หรืออาจจะจอาชีวะ ที่มีชีวิตอยู่กับมอเตอรืไซค์ ร้านเหล้า และผัวๆเมียๆบนจอหนังมันก็น่าตื่นเต้นอยู่พอแรงแล้ว การไปพ้นจากตัวละครเด็กชนชั้นกลางในเมือง มันก็น่าตจื่นเต้นอยู่แล้วละ่ แต่ที่น่าตื่นเต้นกว่านั้นคือความเป็นหนังผีของมัน ที่มันเป็นหนังผีตุ้งแช่ แต่ไม่ใช่หนังผีแบบซาดาโกะครองเมือง เราพบว่าตัวเองรู้สึกว่ามันน่ากลัวมากๆ ตอนดูจิกเบาะเลย เพราะว่า ผีในเรื่องคือผีแบบรายการพี่ป๋อง กพล ผีในรายการคนอวดผีช่วงที่เขาเอามาเล่า ผีแบบที่อานเจอในเนต คือเซนต์ของผีที่มีเรื่องราวเป็นของตัวเอง แล้วไม่ได้มาหลอกเพราะความสาระแนของมนุษยืเอง หลายฉากเรากลัวมาก โดยเฉพาะภาพของผีที่ยืนหลบมุมตึกตรงนั้นตรงนี้ในเวชปัญญา หรือผี่ครึ่งตัว ผีพวกนี้เป็นผีแบบที่ไม่มีหน้ามีหลัง เรื่องของตัวเองก็มีเพียงนิดเดียว เป็นผีแบบที่ที่เป้นผีจริงๆ เรื่องชั่วร้ายที่ไม่ต้องสืบประวัติดราม่า เป็นเรื่องผีแบบที่เพื่อนชอบแลกกันเล่าตอนแดกเหล้าซึ่วมันทรงประสิทธิภาพมากๆ

2.ตัวละครของปั้นจั่นน่าสนใจมาก แต่ดูเหมือนหนังกั๊กๆเอาไว้ คืออีกนิดไอ้นี่จะเปล๊่ยนจากหนุ่มหล่อโรแมนติคเมียตาย เป้นไอ้เนิร์ดที่หมกมุ่นแต่เรื่องผีแล้ว (ฉากที่ไปสุดคือฉากที่ปั้นจั่นบีบเมโกะให้มองเห็นผีพ่อตัวเอง เป็นฉากที่มึงเป็นไอ้โรคจิตติดผีไปแล้ว ) แต่เหมือนมันติดหล่อ ติดพระเอกไปหน่อย เราเลยไม่กลัวมัน รักให้กำลังใจมันมากกว่าจะรู้สึกว่าไอ้ห่ามึงเวียร์ด

3.แต่สิ่งที่สุดทางมากๆคือการตัดอารมณืของหนังที่น่ากลัวเชี่ยๆ มาเจอกับขำสัสๆ เช่นซีนตุ๊กตาผีที่มันสุดทางจริงๆ หนังเรื่องสุดท้ายที่เข้าฝักระหว่างความตลกกับความน่ากลัวระดับนี้ได้คือ บุปผาราตรีโน่นแน่ะ

4.อีกจุดที่ทำให้ชอบหนังแบบสุดๆคือ มีคนที่โดนผีหลอกทั้งเรื่องจริงๆแค่คนเดียวคือผีโฟกัส เรื่องเลยเป็นหนังผีผลอกผี แต่ที่จะเป็นผีหลอกคน ตอนดูเราก็กลัวแล้วก็ขำไปด้วยว่า โฟกัสลูก ลูกตายแล้วนะลูก มึงจะหนีผีทำไม

5.แต่การให้โฟกัสคงหน้าเดิมแทนที่จะเป็นหน้าผี นั้นน่าสนใจมากๆ เพราะ เหมือนหนังมีคอนดิชั่ว่าถ้าติดบ่วงจะค่อยๆกลายเป็นสัมภเวสี คือโฟกัสค่อยๆตายกลายเป็นหนังจริงไรงี้ (แต่คนอื่นตายปุ๊บแม่งครึ่งท่อนเลย) แล้วพอมันเป็นว่าตอนจบ โฟกัวเป็นคนที่ช่วยปิดตาปั้นจั่นจากการเห็นปี มันเจ็บปวดสองชั้นมากๆ ชั้นแรกคือต้องเห็นผีชั่วชีวิต แต่ขชั้นที่สองคือมึงอยากเห็นผีเมีย แต่เมื่อเห็นเมีย เมียไม่ได้เป็นเป็นเมีย แต่เป็นเมียหน้าผี การตกนรกทั้งเป็นที่ไอ้จอนว่าไว้จึงเป็นเช่นนี้เอง

6. ที่สุดของที่สุด ชอบน้องจอนมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทั้งในแง่ตัวละครที่พอจะเป็นอีป้าปราบผีใน insidiousได้ หรือในแง่ปมและจุดจบที่ยังกะตอนจบของเรื่องในเดอะช๊อก และชอบในฐานะนักแสดงด้วยเท่สัสอะ

7.ชอบหนังจริงๆทั้งในแง่หนังผีที่มันทำให้เรากลัวมากๆ ในแง่หนังที่บันทึกภาพของผีแบบเดอะช๊อกแทนที่จะเป็นผี post ซาดาโกะ และในแง่ของเรื่องผีที่เกิดกับวัยรุ่นที่ไม้ได้อยุ่กรุงเทพ ไม่ได้เป็นพวกเก๋ๆรวยๆ

Farewell-to-Language-thefilmbook

เราอาจบอกว่านี่คือ บทสนทนา /เรียงความ/ บทกวี /ถ้อยแถลง ว่าด้วยเศษเสี้ยวแตกหัก สิ่งละอันพันละน้อยของภาษาที่ในที่สุดไม่อาจสื่อความได้อีก การจำแนกแยกย่อย สำรวจตรวจสอบ เล่นแร่แปรธาตุ ทำลายแล้วประกอบใหม่แยกหน่วยย่อยของภาษา ซึ่งการจะประกอบสร้างความหมายขึ้นได้ ไม่ได้เกิดจาความหมายเดี่ยวๆของคำ แต่เกิดจากการพิงหลังกันและกันของความหมายในแต่ละหน่วยย่อยๆของคำ พาชชการเชื่อมโยงพึ่งพิงทำลายล้างหรือหนุนส่งกันในแถวทางของไวยากรณ์

เราอาจแบ่งภาษาในเรื่องเสียใหม่ จากภาษาพูด/เขียน ไปสู่ภาษาอีกสามแบบที่มีไวยากรณ์ต่างกันและ เป็นภาษาหลัของภาพยนตร์ โดยเราขอแบ่งเป็นภาษาภาพ ภาษาเสียง และภาษาตัวบท ซึ่งทั้งสามภาษาในหนังเรื่องนี้ได้ถูกนำมายั่วล้อ ท้าทาย ถอดประกอบใหม่เพื่อให้เห็นความไร้สมรรถภาพของภาษา ที่ในที่สุด ไม่อาจสื่อความอะไรได้จนกระมั่งมนุษย์ในอนาคตคงต้องมีล่ามของตัวเอง

ภาษาภาพในหนังถูกท้าทายอย่างรุนแรงในฐานะความเป็นผนังสามมิติ ถ่าเป้าหมายของหนังสามมิติคือพาผู้ชมเข้าใกล้ประสปการณ์ของความจริง (จาก 2D ไป 3D) หนังก็แสดงให้เป็นถึงการทดลองกับข้อจำกัดของ 3D หรือการเบรคเชี่ยนใส่ความเป็นสามมิติ การเบรคเชี่ยนใสาภาษาทั้งสามแบบอันที่จริงคือการแสดงให้เป็นว่าเป็นหนังและการอธิบายข้อจำกัด ความง่อยเปลี้ยเสียขาของภาษาเองด้วย

ภาพสามมิติในหนัง (หากเราจะเรียกว่ามัน Nature ) จึงประกอบด้วย ภาพสามมิติของธรรมชาติที่แทนที่จะถูกถ่ายด้วยกล้องดี กลับถูกถ่ายผ่านกล้องวีดีโอที่นำมาปรับสีปัยภาพจนเป็นภาพสีจัด ภาพเบลอ ภาพที่ดูมีคุณภาพต่ำ ภาพไม่จริงที่รู้ว่าเป็นภาพบันทึกกลายเป็นภาพสามมิติที่พยายามเสนอความจริงด้วยธาตุของความไม่จริง (ภาพวีดีโอสีจัด เกรนแตก ฉำจนเยิ้มย้อยและมองไม่เห็น คือสภาพของหนังโกดาร์ด โดยตัวมันอยู่แล้ว )

หนังถ่ายภาพสิ่งที่ไม่ควรจพสามิติ การสามมิติทำให้สายตาประสปปัญหา ภาพของน้ำเจิ่งนองถนน หรือภาพเรอที่วิ่งไปโดยมีเสาขวางบังแนวเขต หรือภาพสุนีบที่ถูกบังด้วยต้นไม้ การมีภาพนิ่งขวางกั้นกลารเคลื่อนไหว โดยการถ่ายแบบชัดลึก ทำให้สายตาของผู้ชมไม่สามารถสามมิติได้โดยไม่รู้สึกเบลอ การรับรู้สามมิติในกนังจึงแสดงข้อจำกัด และการเป็นสามิติเทียม เพราะในความเป็นจริง เรารับรู้ระดับมิติด้วยภาพแบบชัดลึก แต่ในการดูหนัง สามมิติจะออกผลในภาพแบบชัดตื้นมากกว่า การเจอสามมิติชัดลึก ที่ไม่มีระดับความลึกของวัตถุทำให้ดวงตาเสียการรับรู้ ยิ่งแล้วใหญ่เมื่อสามมิติ ถูกท้าทายด้วยการตรึงภาพหนึ่งเคลื่อนภาพหนึ่ง(สามมิติคือการซ้อนสองมุมของภาพเดียวกัน) ทำให้การปรากฏเว้าแหว่งตามตำแหน่งสายตา จนโญนีนาบบนหน้าคน หรือชายแก่ อ่านหนังสือนาบบนหน้าหญิงสาว

ภาษาภาพที่ควรจะสมจริงที่สุดจึงล่มสลายไปพร้อมๆกันกับภาษาเสียง ที่มาในรูปท่อนดนตรีประกอบซ้ำๆเล่นขาดห้วง ถูกตัดแทรก ถูกทำให้ลำโพงแตก หรือถูกเอาเสียงออกไปลำโพงหนึ่ง ถูกพูดแทรกสองภาษา และไม่ยอมแปลทั้งหมด เมื่อเราเฝ้าฟังเสยงประกอบ มาตรหมายว่าภาษาเสียงจะือ่อารมณ์ของหนัง มันถูกยั่วล่อตัดทอน จากความราบรื่นของประโยคภาษาเสียง ประโยคภาษาภาพ เหลือเพียงหน่วยย่อยของภาพและเสียง ความหมายล่มสลาย ไม่อาจพิงหลังกันและกันเพื่อสื้อความหมายเดียวได้ แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไม่มีความหมายอีกต่อไป ภาษาจึงไม่ได้มีความหมายในตัวมันเอง

แต่ที่สุดทางกว่าถึงสุดทางที่สุดคือภาษาตัวบท ภาษาของการเป็น The Metaphor เป็นที่รู้กันว่า อย่างน้อยก็หลังจาก Norte Music โกดาร์ดไม่ได้ทำหนังโดยมีเส้นเรื่องอีกแล้ ว(อันที่จริงเราจะนับหนังวอย่า งDetective หรือ In Praise Of Love เป็นหนังเล่าเรื่องก็คงกระดากปากประมาณหนึ่ง) หนังสามเรื่องหลังของโกดาร์ด คือDialogue แต่ไม่ใช่ Dialogue ของตัวละครคุยกัน กรือตัวละครคุยกับผู้ชม หรือผู้กำกับคุยกับผู้ชม แต่ คือบทสนาทของผู้กำกับกับตัวบท อันหมายถึงตัวบทอื่นๆที่เขาอ่าน โกดาร์ดทำทั้งการ โควตตัวบท หรือโต้ตอบตัวบท แต่ผู้ชมย่อมไม่มีทางเข้าใจบทสนทนานี้ เพราะไม่ได้อ่านสิ่งเดียวที่โกดาร์ดอ่าน ดังปรากฏชื่อในฐานะบรรณานุกรมมากกว่า End Credit ในตอนท้ายเรื่อง เราเฝ้าฟังสิ่งที่เราไม่เข้าใจ เมื่อตัวละครพูดปรัชญาเกี่ยวกับความเท่าเทียมกันเมื่อเราขี้ หรือการไปห้องรมแก๊สในสงครามโลก หรือ เซกซ์กับความตาย เราไม่มีทางรู้เพราะเขาไม่ได้พูโให้เราฟังแต่พูดกับคนอื่น

แต่นั่นยังไม่พอเท่ากับว่าการพูดของเขาก็ถูกทำลาย ดวยการตัดข้าม ไม่ให้พูดหมด การพูดที่ไม่มีความหมาย การพูดที่ถูกขัดจังหวะ การพูดทะลุกลางปล้องที่ไม่มีใครรู้ว่าอไร เรื่องราวประกอบ บริบทการพูดเองก็ขาดห้วง การตบตีหญิงสาว การก่ออาชญากรรม คู่รักสนทนาในการเลือยกาย หรือแม้แต่แมรี่เชลลี่ ทั้งหมดล้วนูกจับมาวางโดยเป้าประสงค์ร่วมคือความไม่อาจปะติดปะต่อและไม่อาจเข้าใจ

ดังนั้น อะไรที่น่าตื่นเต้นที่สุดย่อมต้องเป้น แมรี่ เชลลี่ และการเขียน ‘ความลึกลับ – ความระทม ‘ ของเธอ แมรี่ เชลลี่ เขียนเรื่อง แฟงรค์เก้นสไตน์ และแฟรงคเกนสไตน์คือบุตรชายประดิษฐ์ของนักวิทยาศาสตร์ผู้จงใจท้าทายพระเจ้า เขาจึงสร้างมนุษย์ และมนุษย์ของเขาไม่สมบูรณ์ และภาษา ก็เป็นเช่นแฟรงคเกนสไตน์ของเราเพล่ามนุษย์ ผู้คิดว่าเรามีภาษาดีพจะอธิบายสื่อสาร แต่แพรงคเกนไสตน์ไม่สมบูรณื เป็นผลลัพธ์ของการปะติดปะต่อ การลอกเลียนแบบขั้นเลว แลจบลงอย่างหายนะในตอนท้าย ไม่มีทางที่มนุษย์จะสื่อสารกันได้ หน่วยย่อยของภาษาถูกทำให้เห็นว่ามันไร้ความหมายแต่แรกมี เป็นเพียงความสามารถว่าอาจจะคุยกันได้ เข้าใกลสิ่งที่ใช้ภาษาอธิบายไม่ได้ ด้วยภาษา การดิ้นรนอันน่าสงสารของมนุษย์ประดิษฐ์

ภาษาในหนังเรื่องนี้จึงใช้ไม่ได้ทั้งกับ Nature และ Metaphor ทำให้เข้าถึงธรรมชาติก็ไม่ได้ ใช้อธบายความอุปมาก็ไม่ได้ ฟังก์ชั่นหลกๆของจึงพังพินาศไปเช่นนั้น

ถึงที่สุดสียงอันสำคัญของเอนด์ เครดิตจึงคือการกลับไปสู่การไม่มีภาษา เสียงร้องของเด็ก และเสียงร้องของสัตว์ เป็นสิ่งที่ไม่นับถูกนับเป็นภาษา แต่ถึงที่สุดแล้ว สิ่งนี้เองคือการกลับำไปสู่ภาษาที่ไม่เป็นภาษาซึ่งจะมาถึงในฐานะของการกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

51-770x433

นี่คือหนังเล็กๆที่เป็นมนุษย์มากๆ น่าจะชอบเป็นอันดับต้นๆของเทศกาลแน่ๆ แต่ขอเขียนสั้นๆก่อน

จุดที่ชอบที่สุดคือมันบันทึกภาพแสงเรืองเล็กๆของความหวังที่ทจะไปพ้นจากที่นี่แล้วมันค่อยๆหรีลงทีละนิดโดยหนังไม่ยอมให้เราเห็นมันโชติช่วงหรือมอดดับ แทนที่จะถ่ายช่วงเวลาที่ตัวละครหลักตัดสินใจ มันโฟกัสช่วงที่ตัวละครลังเลไม่แน่ใจ การที่เรื่องไม่มีอะไรเลยนอกจากชีวิตประจำวัน ทำให้หนรังหมดจดงดงามโดยไม่พึ่งพาพลังดราม่า แล้วตัวประกกอบเล็กๆน่อยก็งามมากๆ เป็นหนังที่จบแล้วอยากร้องให้ โดยเป็นทั้งความเศร้าลึกและซาบซึ้ง

20141106

เรื่องของวัยรุ่นหนุ่มสาวอินเดียนแดงสามคนในแคนาดา คนแรกเป็นเด็กหนุ่มที่อาจจะเป็นดาว์น อยู่กับแม่ เฝ้าฝันว่าจะมีรายการทีวีของตัวเอง เพื่อให้คนอินเดียนได้คืนสู่วิถีชีวิตของบรรพบุรุษ เขามีกล้องวีดีโอตัวหนึ่ง และหมาจำนวนมาก ออกตระเวนถ่ายภาพแถวบ้าน แล้วลงมือทำสถานีเองบนหลังคาบ้านโดยอาศัยความรู้จากยูทูป คนที่สองเป็นหนุ่มเก็บกระป๋องเบียร์ขายผู้ซึ่งตลอดทั้งเรื่องไม่พูโอะไรนอกจากฟังเพลงคลาสิค โบกรถจากหมู่บ้านห่างไกล เข้าไปในเมือง เพื่อไปส่งสาวคนรักที่ wall mart เขาเดินฟังเพลงคลาสสิคไปเรื่อยๆ โดนซ้อม ไม่มีรถกลับหมู่บ้าน เดินกลางหิมพทั้งคืน ฟังเพลงคลาสสิค สุดท้ายเป็นเด็กสาวสามคน ที่บุกเข้าไปในบ้านร้างแล้วรื้อเศษขยะมาเปลี่ยนบ้านร้างให้เป็นโบสถ์บูชาพระแม่มารี เธอสวดภาวนากันในผ้าคลุมสีแดง หนึ่งในสามทรมานร่างกายตนเองเพื่อให้พระแม่มารีช่วยเหลือเพื่อนตาบอดของเธอ

หนังถ่ายด้วยกล้องบ้านๆ นักแสดงเป็นคนพื้นเมืองไม่พูดจา หมู่บ้านอินเดียนแดงเหมือนอยู่ปลายขอบโลก เวิ้งว้าง รกเรื้อ พอฤดูหนาวหิมะก็ท่วมทับ พอไม่มีหิมะ ก็เป็นเพียงทุ่งแห้งๆ กับบ้านที่ปลูกติดๆกัน ชีวิตผู้คนชายขอบในโลกชายขอบของแคนาดา

สิ่งงดงามคือไนังไม่ฟูมฟมายแบบหนังethnic ชายขอบ ที่มุ่งหน้าจะเป็นหนังเรียกร้องสิทธิ เหล่าคนชายขอบของประเทศโลกที่หนึ่งในเรื่องนี้ คือเด็กรุ่นที่เรียนรู้ว่าไม่มีอะไรจะเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว เกิดและเติบโตอย่างสิ้นหวัง หนังไม่ประสงค์จะแสดงภาพการกดขี่ แต่มันอวลอยุ่ในทุกอณูของหนัง ตั้งแต่ประวัติศาตร์ส่วนบุคคลของไอ้หนุ่มช่างทีวี ที่พ่อตีแม่ มีพ่น้องสิบห้าคน แตกกระสานเซ่านเว็นกันไป เขาเองก็อยู่บ้านเด็กกำพร้า ถูกส่งไปบ้านนู้นทีย้านนี้ที ไม่กี่ปีมานี้เองที่ได้กลับมาอยู่กับแม่ หรือหนุ่มฟังเพลงคลาสสิคที่อาจจะโดนซ้อมเพราะเป็นอินเดียนแดง แฟนสาวของเขาอาจจะจากไป หรือตายไป ไม่มีใครรู้ มีแต่ภาพเขานั่งดูคลิปเธอยิ้มแล้วก็ร้องให้ หรือเด็กสาวสามคนที่โตมาในโลกที่มีแต่พวกเธอกันเอง การสวดภาวนาที่เราไม่รู้ว่าเพื่ออะไรราวกับว่าเธอสวดภาวนาให้พระแม่รักษาเพื่อนตาบอดของเธอ

หนังไม่เล่าอะไร ไม่บอกกล่าวอะไรทั้งสิ้น เราติดตามชีวิตประจำวันสิ้นหวังของพวกเขาไปเรื่อยๆ และแต่ละเรื่องมีจุดจบที่มีความเจ็ยปวดแตกต่างกัน ตั้งแต่ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง จบลงอย่างเจ็บปวดทุกข์เศร้า หรือมหมดจดงดงาม

มันเป็นเสียงเรียกจากคนชายขอบที่ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างเคารพในผู้คน ไม่มีใครในเรื่องต้องเป็นภาพแทนของการถูกกดขี่ทำลาย พวกเขามีชีวิตและความเจ็บปวดของตัวเอง ซึ่งเราเข้าไม่ถึงและไม่มีวันเข้าถึง การจ้องมองชะตากรรมของพวกเขาคือเท่าที่เราทำได้ สัมผัสความเจ็บปวด ความทุกข์ทน ความสุข ความโหยได้อย่างละนิดละน้อยของพวกเขา แต่ส่งผลสะเทือนอย่างรุนแรง

ในฉากท้ายเรื่อง เหล่าผู้คนชาวอินเดียนแดงนั่งดูรายการทีวีของเด็กหนุ่มภาพที่กลายเป้ฯเพียงภาพถ่ายของครอบครัวแต่ละครอบครัวหน้าจอทีวี เด็กหนุ่มถ่ายภาพจิงวโจ้น้ำ ท้องฟ้าที่กำลัง ฝูงเป็ดทุ่งเวิ้งว้าง บอกเบาๆเรื่องของบรรพบุรุษที่พวกเขาอาจจะไม่รู้จักอีกแล้ว

นี่เป็นหนังเล็กๆที่เล็กมากๆ แต่สะเทือนอารมณ์เอามากๆทีเดีย

automata

1.มันคงจะคลิเชแน่ๆ (โดยเฉพาะสำหรับตัวเราเอง) ที่จะพูดถึง Posthuman อีกแล้ว แต่ถ้า Lucy และ Transcendence คือ Basic concept of posthuman และ Her เป็น Posthuman ขั้นกลาง Automata ก็อาจจะเป็น advance posthuman ในแง่ที่ดีลกับประเด็น มนุษย์นั้นหมดเวลาของตัวเองในวงจรของการวิวัฒนาการแล้ว ต่อไปนี้โลกเป็นของปัญญาประดิษฐ์

2. มนุษยืเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเวลา -โน๊ตที่หุ่นยนต์พูดกับแจ๊คกลางเรื่อง ถ้า basic concept ของposthuman คือการที่มนุษยืถูก decentralise ความสำคัญว่าไม่ต่างจากสัตว์ หรือปัญญาประดิษฐ์ เพราะมนุษย์ที่แท้เป็นเพียงรูปแบบของข้อมูลที่สื่อสารกันซึ่งจำลองได้ สิ่งสำคัญที่ทำให้เกิด concept posthumanism อันหนึ่งคือการที่ ‘ร่างกาย’ของมนุษย์นั้นจบสิ้นได้ มนุษยืตายได้ และร่างกายคือ ‘biological limit’ แบบที่ ดร.ดูเพรย์พูดเอาไว้ การที่มนุษย์ตายได้ ทำให้ปัญญาประดิษฐืคือการละทิ้ง /ก้าวข้ามข้อจำกัดที่สุดข้อหนึ่งของมนุษยืคือการที่ร่างกายของมนุษยืนั้นคือข้อจำกัด การที่ก หุ่นบอกกับแจคว่า วิวัฒนาการกำลังมา แต่มนุษย์จะไม่ได้มีส่วนร่วมเพราะมนุษย์เป็นเพียงส่วนหนึ่งของเวลาเป็นการทำลายความยิ่งใหญ่ /อภิสิทธิ์ ของมนุษย์ ที่ตายได้

3.เขตกัมมันตรังสี คือเขตที่อยู่นอกข้อจำกัดของมนุษย์ในแง่นี้ การก้าวข้ามสะพานของหุ่น คือการก้าวข้ามไปสู่พรมแดนที่มนุษยืก้าวไปไม่ถึงเพราะข้อจำกัดทางกายภาพ ในแง่ที่ไม่ทนกัมมันตรังสี และตายได้ การข้ามสะพานที่จาดอยู่จึงมีนัยของการก้าวกระโดดแบบA Big Leap

4. การสนทนา 8วัน

concept ใหญ่อันนึงของการสร้างกุ่นคือคอนเซปต์เดียวกับพระเจ้าสร้างโลก ในเจ็ดวัน ในการสร้างprototype ที่ไม่มีข้อจำกัดคือแบบจำลองของพระเจ้าสร้างโลก ดังเช่นที่คลีโอถามแจคว่าใครสร้างคุณ ขนบของหนังวิทยาศาสตร์ หรือไซไฟแบบโมเดอร์น มันตั้งคำถามกับมนุษย์ในฐานะที่พยายามจะเหนือพระเจ้า ถึงที่สุด มนุษย์ไม่สามารถเล่นบทพระเจ้าได้ เพราะมนุษย์ไม่ใช่พระเจ้า สุดท้ายมนุษย์จะทำลายตัวเอง แต่หนังเรื่องนี้ไม่ได้โฟกัส หรือสนใจความตายของมนุษย์ มันสนใจการไปข้างหน้าของปัญญาประดิษฐ์มากกว่า มนุษย์เป็นแค่การพัฒนาของลิง การเล่นบทพระเจ้าของมนุษย์คือการทำลายตัวเองแต่คือการสร้างสิ่งใหม่ การไล่ปัญญาประดิษฐ์ไปจากสวนของอีเดน คือการที่ปัญญาประดิษฐ์กินผลไม่ต้องห้ามด้วยการมีความสามารถเหนือมนุษย์ มนุษย์จึงเป้นทั้งพระเจ้าและซาตาน และบังตับให้ปัญญาประดิษฐืสร้างข้อจำกัดของตัวผ่านprotocolทั้งสองข้อ และฌแดปัญญาประดิษฐ์ไปเป็นทาสรับใช้ของมนุษย์ – ในแง่นี้เราคงเอาปัญญาปะดิษฐ์ไปแทนแรงงานต่างด้าวได้ประมาณนึง

5.ถ้าเรียกปัญญาประดิษฐืว่าจักรกล มนุษย์ก็คือลิง ลิงที่ใช้ความรุนแรง

สิ่งที่น่าสนใจมากๆคือการลงจากต้นไม้ของเครื่องดูดฝุ่น คือการวิวัฒนาการตัวเอง มนุษย์ชื่อมันในอภิสิทธิ์ของตัวเอง จนไม่อาจยอมรับได้ว่า ปัญญาประดิษฐ์สามารถพัฒนาตัวเองได้ถ้าไม่มีมนุษย์ช่วย การย่นย่อวิวฒนาการของปัญญาประดิษฐืเป็นสิ่งที่มนุษย์รับไม่ได้ เพราะมันทำลายอภิสิทธิ์ของมนุษย๋ แต่ปัญญาประดิษฐ์นั้นเข้าไม่ถึงความเป็นมนุษย์ทั้งด้านดีและด้านร้าย การที่คลีโอเต้นรำไม่ได้ เป็นอีกด้านหนึ่งของเหรียญที่คลีโอไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมมนุษย์จึงฆ่ากัน เพราะมันขัดกับ protocolของเธอ เสมอมาความขัดแย้งนี้เองจะสร้างการพัฒนา กฏที่พบว่าไม่สามารถใช้ได้จริง ความขัดแย้ง จุดตัดคือบ่อกำเนิดของวิวัฒนาการ เราจะมาพูดถึงด้านสวยงามของมนุษยือีกครั้ง แต่เราจะโฟกัสด้านร้ายก่อน

ในหนังหุ่นไม่ฆ่ามนุษยืเลยเพราะโดน protocol สองข้อปิดกั้นอยู่ เปรียบดังกฏเชื่อมั่นในความดีความงามของมนุษย์ แต่มนุษย์ละเมิดความดีงามเสมอ เราจึงฆ่ากันเอง แล้วถ้ามนุษย์ละเมิดกฏของพระเจ้าจนเกิดวิวัฒนาการ เกิดสังคม การปกครอง การเมือง การปฏิวัติเหตุใดเราจึงเชื่อมั่นว่าปัญญาประดิษฐ์จะไม่สามารถวิวฒนาการไปได้

มันน่าสนใจมากว่าการพัฒนาอันแรกๆในหนังไม่นับ หุ่นรุนแรก คือการพัฒนาคลีโอ ที่สามารถทำให้มนุษย์เจ็บได้ แต่การทำให้เจ็บเป็นไปเพื่อการสร้างความสุข มันถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้เป็นทาสสวาท เป็นโสเภณี วิวัฒนาการไม่ใช่การเริ่มต้นของความงอกงาม อย่างที่คิด มันเกิดจากการabuses การลักลอบ การละเมิดกฏ มนุษย์คือลิงที่ใช้ความรุนแรง มนุษย์จึงพัฒนาได้ และล่มสลายได้

6. วิธีคิดเชิงโครงสร้างของมนุษย์

ถ้าการก้าวข้ามทะเลทรายกัมมันตรังสีคือโลกของปัญญาประดิษฐ์ ในหลานฉากหนังบอกว่าสิ่งที่คุณไม่เข้าใจ มนุษยืไม่เข้าใจ เพราะมนุษย์เป็นมนุษย์ มนุษย์มีโครงสร้างคำสั่งของมนุษย์ ซึ่งเป็นกรอบคิดทางศีลธรรมคนละชุดกับบปัญญาประดิษฐ์ เวลากล่าวว่า ปัญญาประดิษฐ์ไม่มีศีลธรรม เป็นการกล่าวโดยมีมนุษย์เป็นศูนย์กลาง การที่ปัญญาประดิษฐ์ไม่มีศีลธรรม เพราะศีลธรรมเป็นเพียงสิ่งประดิษฐ์สร้างของมนุษย เป็นโครงสร้างคำสั่งของมนุษย์ ที่มนุษย์สาระแนเอามาสร้างบรรทัดฐานกับชีวิตแบบอื่นๆนั่นเอง

7.ถึงที่สุดหนังมองการให้กำเนิดเป็นความหวัง ความหวังทั้งของมนุษย์และปัญญาประดิษฐ์ แต่หนังก็บอกกลายๆว่าความผูกพันแบบของมนุษย์คือสิ่งที่ปัญญาประดิษฐ์จะเข้าไม่ถึง การสัมผัสเด็กทารกของคลีโอจึงเป็นความพยายามที่เข้าไม่ถึงต่อความเป้นมนุษย์ แต่ความงามแบบนี้ก็เป็นทั้งความยิ่งใหญ่และข้อจำกัดของมนุษย์ในอีกสิ่งหนึ่ง ถงึสุดท้ายหนังบอกว่าชีวิตยังคงสวยงาม เรายังคงออกจากโรงในฐานะมนุษย์โดยไม่ต้องดัดแปลงเป็นปัญญาประดิษฐ์ การเปิดพื้นที่ของความหลากหลายคือสิ่งนี้ มันคือการประโลมใจให้พื้นที่ของมนุษย์ที่กำลังจะเป็นคนส่วนน้อย (จริงๆเอาประเด็น becoming มาจับหนังคงสนุกดีแต่ขี้เกียจเขียนแล้ว)

8.ถึงที่สุด การละทิ้งgenre sci fi action ไปสู่การถกอภิปรัชญาของหนังจึงทำให้หนังอาจจะไม่ใช่หนังสนุกสำหรับทุกคนแต่มันน่าตื่นเต้นมากๆๆๆๆๆสำหรับเร

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 125 other followers