HAHAHA (HONG SANG SOO/2010/ST KR) ความเห็นแก่ตัวที่อ่อนหวานและความหน้าด้านที่น่ารักใคร่
ผู้กำกับตกอับ กินเหล้ากับนักดนตรีมีกิ๊ก สองคนผลัดกันเล่าเรื่องไปเที่ยวเมือง ตงเยียง ที่เล่าไปเล่ามาก็ตุดใต้ตำตอแต่ก็ไม่รู้กัน
อีรุงตุงนังพัลวันพัลเก ไอ้ผู้กำกับชอบสาวไกดื สาวไกด์เป็นแฟนกวีหนุ่ม กวีหนุ่มเป็นเพื่อนนักดนตรี นักดนตรีมีเมียมีลูกแต่ดันมีกิ๊ก ส่วนสาวงามก็เร่ไปเร่มา ความสัมพันธ์ชวนสับสน สรุปง่ายๆว่าทุกคนก็ได้แสดงความเห็นแก่ตัว ความฮา ความโรแมนติค ความหน้าด้านกันอย่างครึกครื้นรื่นรมย์
ฮองซางซูยังคงเดินหน้าแฉความไม่โรแมนติคในความโรแมนติค ความเห็นแก่ตัวที่อ่อนหวานและความหน้าด้านที่น่ารัก ที่เราคิดเสมอเวลาดูหนังของฮองซางซูคือจริงๆแล้วฮองซางซูตบหน้าเราฉาดใหญ่ว่า ไอ้ความเป็นปัญญาชนนี่มีไว้ให้หญิงติดเท่านั้นแหละ(ตัวละครถึงกับคอมเมนต์กันหน้าด้านๆว่า ฉันทำไปก็เพื่อสิ่งนี้ หรือที่ร้ายกว่านั้นและจริงจนเจ็บกว่านั้นคือจริงๆแล้วความรักนี่มันไม่ใช่อะไรที่ต้องยึดถือเป็นสรณะเลย จริงๆมันยึดถือไม่ได้เสียมากกว่าด้วยซ้ำ ความรักเป้นเรื่องชั่วครู่ชั่วคราววูบวาบ เมาแล้วไปนอนกัน เซกซ์มันดีก็เลยบอกว่าฉันรักคุณ แต่มันไม่ใช่เรื่องแบบรักนิรันดร์ ความรักในหนังฮองซางซูจึงพูดกันง่าย เพราะความรักเป็นอารมณ์ไม่ใช่สัจจะ ซึ่งจริงๆมันก็เป็นเช่นนั้นแหละ ความรักมันจะมาแล้วก็ไป พอถึงเวลจริงๆเราจะอยู่กับใคร หรือจะเลิกกับใคร มันไม่ใช่ความรักอะไรเลย มันเป็นปัจจัยเล็กๆน้อยๆเต็๋มไปหมด ความผูกพัน ความเป้นเจ้าของ ความทนกันได้ ความรักนี่ไปๆมาๆมันวูบเดียวเสียวแล้วเสร็จเท่านั้น มันถูกให้ค่าเกินจริง เหมือนยกเอาอาการฮิสทีเรียให้เป็นเรื่องสามัญ มากกว่าความป่วยไข้
ตัวละครขี้เหล้าขี้เอาของฮองซางซูจึงมีหัวใจมากกว่านั้น ความเจ็บปวดจากความรักจึงเป็นของจริงเพราะไม่ใช่แค่ความโรแมนติค แต่ความไม่โรแมนติคของมันด้วย ฉากสุดท้ายที่พระเอกนั่งเรือออกจากเกาะ กล้องถ่ายเจาะด้านหลังมันเลยเฮริ์ตมากๆ เพราะสุดท้ายเขาก็รู้ว่ามันไม่มีอะไรดีสีักอย่าง ชีวิต ความสัมพันธ์ ความรักมันก็งั้นๆแหละเหมือนคลื่นที่ท้ายเรือน่ะ
หนังมีฉากจี๊ดจ๊าดมากมาย เช่นอีผู้กำกับไปฟ้องอีสาวว่าแฟนนอกใจ อีสาวเลยไปดักเจอหน้าโรงแรม แล้วบังคับให้ไอ้กวีขี่หลัง เพราะต้องทำอะไรสักอย่างจะได้เลิกกัน หรือการทีไอ้ผู้กำกับเสือกฝันว่าเจอวีรบุรุษจริงๆเลยขอปรึกษาปัญหาชีวิตได้คำคมเก๋ๆเท่ๆว่ามองแต่ด้านดีสิไว้มาอวดสาว ที่ฮาคือก่อนหน้านั้นเพิ่งมีคนถามสาวไกด์ว่า วีรบุรุษนี่เป้นวีรบุรุษจริงเหรอ เราเขียนให้มันเวอร์ขึ้นมาเองหรือเปล่า อาการย้อนศรย้อนรอยที่เต็มไปหมดในหนังฮองซางซู สิ่งที่เกิดขึ้นในคู่หนึ่งจะบังเกิดซ้ำในเวอร์ชั่นที่ต่างออกไป ตัวละครสองตัวที่อยุ่ตรงข้ามกันดันแชร์บางอย่างอย่างรุนแรง(กวีกับผู้กำกับที่มีแม่คนเดียวกัน(แม่จริงๆแม่บุญธรรม) ไอกวีเอาหมวกผู้กำกับมาใส่ แล้วดันกิ๊กสาวคนเดียวกัน ทั้งสองตัวละครเลยเป็นตัวสะท้อนด้านเหี้ยๆของผู้ชายคนเดียวกันที่แต่ด้านเหี้ยๆสองด้าน(ด้านดีๆอย่าหวังจะอยู่ในหนังของฮองซางซ)ู อันที่จริงด้านเหี้ยๆนี่แหละที่ทำให้ตัวละครมันเป็นมนุษย์ชิบหายวายป่วง
สรุปได้ว่าถึงม้หนังฮองซางซูมันจะคล้ายกันไปหมด แต่มันมีข้อดีคือมันดีเหมือนกันไปหมด และเราก็รักมันเหมือนกันไปหมดมากๆ จะพูดในทำนองว่าคนทำหนังได้ร้ายกาจ ตลกและเฮิร์ตได้แบบนี้นั้นมีไม่มากนักในโลกนี้น
